Bł. Honorat

BŁ. O. HONORAT KOŹMIŃSKI
(1829-1916)

 Bł. Honorat Koźmiński urodził się w Białej Podlaskiej 16 X 1829 r. jako drugi syn Stefana i Aleksandry z Kahlów. Miał dwie młodsze siostry. Wychowany został w duchu religijnym, ale w okresie szkoły średniej w Płocku zachwiał się w wierze. W czasie studiów w Warszawie został posądzony o udział w spisku w 1846 r. i aresztowany przez policję carską. W celi więziennej X pawilonu Cytadeli przebył ciężką chorobę tyfusu i głębokie doświadczenie wewnętrzne. Napisał potem: Pan Jezus „przyszedł do mnie do celi więziennej i łagodnie do wiary przyprowadził”.

W 1848 r. wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Profesję zakonną złożył 21 XII 1849 r., a świecenia kapłańskie przyjął 27 XII 1852 r. Od pierwszych lat kapłaństwa pragnął przekonywać ludzi o miłości Boga do nich.

W latach 1853-1864 pracował w Warszawie jako spowiednik, kaznodzieja, misjonarz ludowy. Propagował koła Żywego Różańca i III Zakon Franciszkański. W 1855 r. z grupy gorliwych tercjarek uformował przy współudziale bł. Angeli Truszkowskiej Zgromadzenie Sióstr św. Feliksa, zw. felicjankami. Później kilka sióstr tego zgromadzenia dało początek kapucynkom klauzurowym.

W 1864 r., po upadku Powstania Styczniowego, władze carskie skasowały klasztor warszawski kapucynów. O. Honorat został razem ze swymi współbraćmi wywieziony do klasztoru w Zakroczmiu, gdzie zakazano zakonnikom działalności duszpasterskiej poza murami klasztoru i kościoła. W tej niezwykle trudnej sytuacji zaufał całkowicie Bożej Opatrzności i dodawał otuchy współbraciom: Tu nas Pan Bóg chce mieć, a więc tu pracować będziemy.

W odosobnieniu zajął się gruntownym pogłębieniem własnego życia wewnętrznego, co wyraził w postanowieniu: Chcę być świętym z jakąkolwiek ofiarą.

Czytaj więcej…