Historia

Zgromadzenie Sług Jezusa zostało założone 8 grudnia 1884 r. w Warszawie przez bł. o. Honorata Koźmińskiego i Eleonorę Motylowską. Zatwierdzenie definitywne Stolicy Apostolskiej uzyskało 14 lipca 1908 r.

Wszystkie siostry obierają sobie za cel życia szerzenie chwały Bożej przez dążenie do osobistej świętości oraz zobowiązują się do uczestnictwa w apostolskich zadaniach Zgromadzenia. Pierwotnie była nim pomoc religijna, edukacyjna i socjalna pracownicom domowym czyli służącym.

Dynamicznej realizacji tego zadania sprzyjała m.in. struktura personalna Zgromadzenia, które do 1908 r. składało się z sióstr życia wspólnego oraz sióstr zjednoczonych i stowarzyszonych. Do grupy sióstr zjednoczonych przyjmowano przede wszystkim służące. Był to wyraz nowatorskiej inicjatywy Założycieli. Struktura taka umożliwiała prowadzenie tzw. apostolstwa środowiskowego i przemienianie środowiska pracy duchem ewangelicznym. W 1908 r. decyzją władz kościelnych zredukowano Zgromadzenie do sióstr życia wspólnego. Dla ocalenia praktyki życia radami ewangelicznymi w świecie i ocalenia apostolstwa środowiskowego sługi Jezusa powołały do istnienia, za radą Stolicy Apostolskiej, Pobożne Zjednoczenie Córek Maryi (dziś: Apostolskie Zjednoczenie Córek Maryi), prawnie zależne od Zgromadzenia.

Zajmując się stanem służebnym, Zgromadzenie oddziaływało także na inne dziewczęta i dzieci oraz na pracodawców służących. Ponadto siostry prowadziły działalność społeczno-charytatywną. Swoim oddziaływaniem obejmowały od 1000 do 2100 wychowanek i podopiecznych rocznie, nie licząc osób kontaktujących się z biurami pośrednictwa pracy oraz uczestniczących w rekolekcjach organizowanych przez wspólnotę. W okresie międzywojennym liczba powyższa wzrosła.

W odradzającej się II Rzeczypospolitej Zgromadzenie wspomagało rozwój szkolnictwa zawodowego, prowadząc szkoły i internaty. Świadomie starano się otaczać opieką dziewczęta z warstw ubogich. Siostry pracowały także w jednej z 10 działających w Polsce Misji Dworcowych.

Praca Zgromadzenia przygotowywała podopieczne, wychowanki i uczennice do życia w społeczeństwie zgodnie z moralnością katolicką.

Do wybuchu II wojny światowej Zgromadzenie uchodziło, na tle innych instytutów zakonnych, za średnie pod względem liczby sióstr i placówek. Jako jedno z pierwszych zgromadzeń życia ukrytego, założonych przez bł. o. Honorata, uzyskało zatwierdzenie papieskie. W działalności wyróżniało się liczbą zakładanych schronisk i przytułków oraz prowadzonych szkół i kursów zawodowych. W 1939 r. posiadało 14 placówek.

Podczas II wojny światowej siostry dzieliły los ówczesnych Polaków i w miarę możliwości kontynuowały swoje posłannictwo, a także udzielały się w pracy konspiracyjnej i charytatywnej.

Przez kilka lat po wojnie, kiedy oficjalnie zanikł stan służących, Zgromadzenie zajęło się głównie prowadzeniem szkół, internatów, domów dziecka, przedszkoli oraz stołówek, w których ubogie dziewczęta uczono zawodu, prowadzenia domu oraz dawano pracę. W latach pięćdziesiątych i późniejszych, po odebraniu przez władze komunistyczne prawa do prowadzenia działalności statutowej oraz przejęciu niektórych domów, siostry kontynuowały prowadzenie pozostałych placówek oraz podejmowały prace duszpasterskie w diecezjach i parafiach oraz indywidualne w instytucjach państwowych. W podejmowaniu pracy kierowały się głównie możliwością oddziaływania apostolskiego na dziewczęta i młode kobiety wykonujące prace usługowe w konkretnym środowisku.

Po 1989 r., gdy sytuacja polityczna się zmieniła, Zgromadzenie powróciło do wspólnotowej pracy zadaniowej, zwłaszcza w środowisku młodzieży żeńskiej przygotowującej się do pracy. Obecnie obejmuje kręgi dziewcząt i młodych kobiet, a także rodzin, szersze niż na początku istnienia. Podejmuje także formy działalności, dostosowane do współczesnych potrzeb religijnych i społecznych.