Historia

Zgromadzenie Sług Jezusa zostało założone 8 grudnia 1884 r. w Warszawie przez bł. o. Honorata Koźmińskiego i Eleonorę Motylowską. Zatwierdzenie definitywne Stolicy Apostolskiej uzyskało 14 lipca 1908 r.

Wszystkie siostry obierają sobie za cel życia szerzenie chwały Bożej przez dążenie do osobistej świętości oraz zobowiązują się do uczestnictwa w apostolskich zadaniach Zgromadzenia. Pierwotnie była nim pomoc religijna, edukacyjna i socjalna pracownicom domowym czyli służącym.

Dynamicznej realizacji tego zadania sprzyjała m.in. struktura personalna Zgromadzenia, które do 1908 r. składało się z sióstr życia wspólnego oraz sióstr zjednoczonych i stowarzyszonych. Do grupy sióstr zjednoczonych przyjmowano przede wszystkim służące. Był to wyraz nowatorskiej inicjatywy Założycieli. Struktura taka umożliwiała prowadzenie tzw. apostolstwa środowiskowego i przemienianie środowiska pracy duchem ewangelicznym. W 1908 r. decyzją władz kościelnych zredukowano Zgromadzenie do sióstr życia wspólnego. Dla ocalenia praktyki życia radami ewangelicznymi w świecie i ocalenia apostolstwa środowiskowego sługi Jezusa powołały do istnienia, za radą Stolicy Apostolskiej, Pobożne Zjednoczenie Córek Maryi (dziś: Apostolskie Zjednoczenie Córek Maryi), prawnie zależne od Zgromadzenia.

Zajmując się stanem służebnym, Zgromadzenie oddziaływało także na inne dziewczęta i dzieci oraz na pracodawców służących. Ponadto siostry prowadziły działalność społeczno-charytatywną. Swoim oddziaływaniem obejmowały od 1000 do 2100 wychowanek i podopiecznych rocznie, nie licząc osób kontaktujących się z biurami pośrednictwa pracy oraz uczestniczących w rekolekcjach organizowanych przez wspólnotę. W okresie międzywojennym liczba powyższa wzrosła.

Czytaj więcej …