Matka Eleonora

Eleonora Ludwika Motylowska
(1856-1932)

Na Współzałożycielkę Zgromadzenia Sług Jezusa wybrał bł. o. Honorat Koźmiński Eleonorę Motylowską. Pochodziła z warszawskiej rodziny urzędniczej o szlacheckim rodowodzie (herb: Pomian). Eleonora zdobyła staranne wykształcenie. Wychowywana bez ojca, który zmarł przed jej narodzeniem, jako młoda kobieta uczyła się trudnej sztuki prowadzenia domu i spraw materialnych w zastępstwie niezaradnej życiowo matki i doświadczanych losem i nałogami braci.

Zakochana w Bogu

W 1864 r. w wieku 7 lat tuż przed świętem Matki Bożej Różańcowej, podczas Mszy św. w kościele dominikanów Eleonora doznała głębokiego przeżycia religijnego. Od tego momentu rozpoczęła intensywne życie duchowe. Jej pragnieniem stała się modlitwa adoracyjna. Po raz pierwszy przystąpiła do Komunii św. 16 czerwca 1867 r. w kościele sióstr sakramentek. Intensywne działanie łaski w sercu Eleonory wzbudziło w niej uczucia głębokiej wdzięczności wobec Boga, pragnienie wiernego służenia Bogu oraz gorące pragnienie codziennej Komunii św. Aby je zrealizować, obrała sobie za stałego spowiednika ks. Władysława Siewierskiego i pod jego kierunkiem zaczęła prowadzić systematyczną pracę wewnętrzną, polegającą na opanowywaniu wrodzonej gwałtowności, unikaniu grzechu i wdrażaniu się w nurt Bożej miłości. Praca ta wymagała od niej wiele trudu, o czym zaświadczyła słowami: Chociaż pracowałam wewnętrznie, starając się nie obrazić grzechem dobrowolnym Pana Jezusa i nie utracić Komunii św., natura moja ognista, żywa, niełatwo dała się przełamać. Nieraz musiałam w ciągu tygodnia odbyć spowiedź świętą.

Założycielka

Bardzo wcześnie odkryła w sobie pragnienie służby Bogu w życiu zakonnym, marząc o klauzurze ss. wizytek. Jednak trudna sytuacja rodzinna nie pozwoliła jej na to. O. Honorat Koźmiński, którego spotkała w 1874 r. za pośrednictwem znajomej tercjarki, wskazywał jej na konieczność realizacji powołania w ukrytym życiu zakonnym. Jednak wskutek perswazji stałego spowiednika, ks. Władysława Siewierskiego, oraz matki zrezygnowała ze swoich zamierzeń. Dopiero po upływie 10 lat znowu pojechała do Zakroczymia do spowiedzi do o. Honorata. Wtedy zadecydowała, by podjąć takie życie.

Dnia 8 grudnia 1884 r. została przyjęta do postulatu, 25 marca 1885 r. do nowicjatu, a 25 marca 1886 r. złożyła roczne śluby. Wówczas została wyznaczona przez Założyciela na przełożoną Zgromadzenia, którego celem była działalność apostolska i społeczna wśród służących. Bł. o. Honorat pisał do niej: Tak dawno pragnąłem spotkać duszę, która by rozumiała wielkość tego zadania i która by całkowicie tej sprawie się poświęciła i widzę, że mi Bóg w tobie taką duszę przysyła.

Czytaj więcej …