Ukraina

Droga Sług Jezusa na Wschód – kilka słów z historii

Zgromadzenie podjęło pracę w Żytomierzu w 1891 r. na zaproszenie hrabiny Pelagii Potockiej, właścicielki dóbr ziemskich na Wołyniu, która nieco wcześniej zapoznała się z założycielką Zgromadzenia – Matką Eleonorą Motylowską.

Sługi Jezusa rozpoczęły pracę od prowadzenia pralni i pracowni krawieckiej, dzięki której nawiązały kontakt ze służącymi i poznały społeczność miasta. Zorganizowały również ochronkę, w której narażając się zaborcy, katechizowały biedne dzieci zbierane z przedmieść miasta. Bóg błogosławił dobremu dziełu zsyłając życzliwych ludzi, którzy widząc apostolskie nastawienie sióstr, chętnie śpieszyli z pomocą. Dzięki ich materialnemu wsparciu Zgromadzenie weszło w posiadanie posesji z zabudowaniami, zyskując pomieszczenia dla rozwijającej się działalności. W ten sposób w 1899 r. powstała tzw. „Józefówka”.

Na mocy traktatu ryskiego podpisanego między Rzeczpospolitą Polską, a Rosją bolszewicką w 1921 r., Żytomierz został poza granicami Polski jako miasto Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Dziś należy do niepodległej Ukrainy, jednak pamięć o jego dawnej przynależności do Polski trwa w pamięci i tradycji potomków polskich rodzin, które żyją tu z dziada pradziada.

W Żytomierzu Sługi Jezusa pracowały ponad pół wieku, starając się – wbrew zaborcy dążącemu do niszczenia wszystkiego co dobre, Boże, polskie – służyć społeczeństwu przez wzorowe życie chrześcijańskie, przekazywanie wiedzy religijnej, nauczanie języka polskiego i prowadzenie punktów usługowych. Pracownia krawiecka i pralnia, a później również pracownia trykotarska, pracownia kołder były jednocześnie punktami nauki katechizmu i języka polskiego oraz historii ojczystej dla tych z dziewcząt, które chciały z tej nauki korzystać oraz miejscem spotkań ze służącymi. Później przejął tę rolę zakład „Józefówka”.

Po drugiej wojnie światowej podjęto decyzję, by pozostałe po prześladowaniach bolszewickich i wojennych siostry wróciły do kraju. Ostatnia Sługa Jezusa wróciła do Polski w 1964 r. w wieku 88 lat, po 63 latach pracy w Żytomierzu. Stała się żywą kroniką żytomierskich dziejów Zgromadzenia.

Żytomierz

Do Żytomierza Zgromadzenie powróciło w 1989 r., po 25 latach nieobecności, na zaproszenie proboszcza katedry św. Zofii ks. Jana Purwińskiego, dzisiejszego biskupa diecezji. Sam żyjąc w bardzo skromnych warunkach, miał wtedy powiedzieć: „Przyjeżdżajcie i pracujcie, a ludzie się o was zatroszczą”. Szybko powstawały nowe parafie: Korostyszew, Nowa Borowa, Jabłonne. We wszystkich tych miejscowościach odbywały się katechezy, nauka j. polskiego, przygotowywania do sakramentów różnych grup wiekowych, dbano o wystrój kaplic i miejsc kultu, którymi najczęściej były wynajmowane domy mieszkalne, kluby, sale kinowe, itp.

Obecnie – dom i obszerna kaplica służą jako miejsce spotkań rekolekcyjnych i modlitewnych dla młodzieży, zgromadzeń zakonnych pracujących w Żytomierzu i okolicach. Z powodu potrzeb apostolskich w kaplicy domowej, przez okres dwóch lat, znajdowała się parafia Bożego Miłosierdzia. Zgromadzenie jest otwarte na dziewczęta służąc im pomocą duchową i materialną. Prowadząc przykatedralny kiosk apostołuje wśród katolików, jak i prawosławnych religijną prasą i literaturą, oraz przedmiotami służącymi do kultu Bożego, o które starają się w wydawnictwach na Ukrainie i w Polsce. Również prowadzimy zajęcia katechetyczne w trzech podżytomierskich parafiach Dubowcu i Bolarce, gdzie też troszczymy się o wystrój kaplic.

W odpowiedzi na ogromne zapotrzebowanie środowiska na pomoc w wyjściu z uzależnienia od alkoholu było założenie i prowadzenie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, której członkowie są apostołami trzeźwości w swoich rodzinach i w miejscu pracy. Inną ważną inicjatywą było założenie Ruchu Czystych Serc i co miesięczne spotkania formacyjne dla dziewcząt o tematyce zgodnej z programem RCS.

Dowbysz

Od lipca 1990 r. Zgromadzenie podjęło pracę w Dowbyszu położonym ok. 70 km od Żytomierza. Stąd dojeżdżałyśmy w promieniu ok. 30 km do pobliskich miejscowości z katechezą i nauką j. polskiego (Jabłonne, Nowy Zawód, Kamienny Bród, Marianówka oraz Bykówka). Zanim wybudowano tu kościoły i kaplice Msze św. i katechezy miały miejsce w bardzo różnych miejscach: na cmentarzu, w tzw. klubie, czy niejednokrotnie pod gołym niebem. Uczestniczyłyśmy w życiu tych parafii włączając się we wszystkie jego przejawy, z pomocą przy budowie kościołów włącznie.

W tej parafii kościół pw. Matki Bożej Fatimskiej został wybudowany jako wotum wdzięczności za ocalenie wiary w narodzie i ma rangę sanktuarium diecezji kijowsko-żytomierskiej. Pracujemy tu w charakterze organistki, zakrystianki, oraz katechetek dzieci szkolnych i przedszkolnych. Chór parafialny zdobył wiele nagród podczas przeglądów zespołów polonijnych na Ukrainie i w Polsce. Śpieszymy z pomocą potrzebującym niezależnie od narodowości i wyznania: odwiedzamy dzieci w domu dziecka, oraz osoby starsze i samotne w domu starców. Materialnie pomagamy rodzinom będącym w trudnej sytuacji bytowej. Prowadzimy zajęcia dla chętnych dziewcząt z zakresu gospodarstwa domowego, oraz dla młodzieży i dzieci różnego rodzaju grup apostolskich przy parafii.

Nowa Borowa

Kolejna wspólnota Zgromadzenia powstała w Nowej Borowej (1998 r.), gdzie staraniem ks. Ryszarda Szmista, kapłana diecezji tarnowskiej, został wybudowany kościół pw. Matki Bożej Bolesnej oraz dom parafialny. Podjęta praca to przede wszystkim troska o kościół, katecheza, nauka j. polskiego oraz prowadzenie świetlicy dziennego pobytu dzieci i młodzieży, a w niej kółka tanecznego. Odwiedzamy również osoby starsze i chore w parafii, oraz rodziny ubogie i wielodzietne.
W roku 2009 Zgromadzenie zakończyło pracę w Nowej Borowej.

Winnica

Od 2009 roku powstała wspólnota w Winnicy. Jest to niewielka wspólnota. Przede wszystkim pracujemy w parafii Matki Bożej Anielskiej (kapucyni) – prowadzimy katechezy dla dzieci i dorosłych, chór, pracujemy w parafiach dojazdowych w miejscowościach Gawrysziwka, Mali Kruszłynci, Wachniwka. Również w Instytucie Nauk Teologicznych w Gorodku jedna osoba ma wykłady z organistostwa.

Od 2012 roku pracujemy w parafii Ducha Świętego na Wiszence, gdzie prowadzimy katechezy dla dzieci i dla dorosłych. Także uczymy języka polskiego w prywatnej firmie.

25 rocznica powrotu na Ukrainę

W sobotę, 14 czerwca 2014 roku, obchodziłyśmy srebrny jubileusz 25 lat powrotu na ukraińską ziemię.
Od 1889 roku, przyjechałyśmy do Żytomierza i pracowałyśmy w domu dla sierot. W czasie pierwszej wojny światowej były prześladowania, część sióstr została wywieziona na Syberię lub rozstrzelana w drodze, ponieważ nie wolno było nauczać religii i ukrywać kapłanów. W 1989 roku, na zaproszenie ks. Jurija Górskiego i ks. Bronisława Biernackiego przybyłyśmy do m. Bar, a w 1990 roku zaprosił nas do pracy ks. bp Jan Purwiński – w tym czasie proboszcz katedry św. Zofii w Żytomierzu. Takim sposobem rozpoczęłyśmy swoją działalność w Żytomierzu.

Dzisiaj pracujemy w Żytomierzu w katedrze św. Zofii i księży pallotynów na Malowance, a także w Sokołówce i Polowij, jak również dojeżdżamy do wiosek poza Żytomierzem. Pracujemy też w Dowbyszu w Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej. W ostatnich latach została podjęta praca w Winnicy przy parafii Matki Bożej Anielskiej (u braci kapucynów) i przy parafii Ducha Świętego (dzielnica Wiszenka).

Uroczystości Jubileuszowe zostały rozpoczęte w Dowbyszu, gdzie wraz z całą parafią dziękowałyśmy Bogu za 25 lat pracy i za otrzymane dary od Pana. Główne uroczystości odbyły się w Żytomierzu 14 czerwca. Uroczystej Mszy świętej przewodniczył arcybiskup Piotr Malczuk wraz z bp seniorem Janem Purwińskim.  Msza Święta wyrażała wdzięczność Bogu za dar powrotu na Ukrainę, za dar powołań z ziemi ukraińskiej. Po Mszy świętej został przedstawiony referat na temat pracy i działalności sióstr na Ukrainie w ciągu tych 25 lat. Po wspólnym obiedzie zaproszeni goście wraz z bp Janem Purwińskim udali się na krótką modlitwę na polski cmentarz, gdzie są groby naszych sióstr.